• Benson weet waar hij heen wil ..
• observeert met z’n ogen behoorlijk ver open ..
• denkt vervolgens goed na op zijn “manier” ..
• weet ondertussen (meestal wel) wat hij wil c.q. het beste kan zeggen ..
• en wacht vervolgens hoe dat uitpakt.

.. yep ..

Soms moet je lang op de drempel van de vraag staan

eer je ook maar een voetje durft zetten

op de trede van het antwoord

sja ..

en als dat ene voetje dan eenmaal is gezet ..

dan loopt ‘t ook meteen als een tierelier ..

” We zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren

.. neen ..

we zijn spirituele wezens

die het menselijke ervaren ”

aldus

Pierre Teilhard de Chardin

tsja ..

.. die heeft er dus duidelijk goed over nagedacht ..

Weet je wat ik zo tegenstrijdig vind in Benson’s persoonlijkheid ..

aan de ene kant wil ie niet al te veel aandacht ..

.. heeft ie zoiets van ..

gedoseerd okeej ..

.. maar laat me in godsnaam verder lekker met rust ..

en aan de andere kant wil ie die aandacht toch ook weer wel ..

.. anders deed ie dit toch niet ..

wel soms?

.. Ach ..

hij zal denken dat ie de wereld wat te vertellen heeft zekers ..

.. dat zal ‘t wellicht zijn ..

En dan komt de dag

.. dat het risico om opgevouwen in de knop te blijven zitten ..

.. groter is  ..

dan het risico om te bloeien.

Yep ..

Met Boris Yellnikoff heeft Woody Allen één van de meest boeiende personages van de afgelopen jaren gecreëerd. Met zijn apocalyptische wereldvisie, paniekaanvallen en totale onverschilligheid voor wat anderen over hem denken, werkt Yellnikoff al snel op de lachspieren. Vooral de cynische opmerkingen tegenover zijn schaakleerlingen zijn hilarisch, alsmede zijn ideeën over minder onderlegde mensen als Melodie.

Uiteraard is Yellnikoff een spreekbuis voor regisseur Allen met diens ideeën over de mens en de wereld waarin we leven. Niet voor niets begint Boris een relatie met een veel jonger meisje: ook Allen is getrouwd met een jongere vrouw, de adoptiedochter van zijn tweede vrouw Mia Farrow. Het geheel riekt dan ook sterk naar zelfrechtvaardiging: leef je leven zoals je wilt en laat je niet leiden door wat anderen zeggen: ‘whatever works, whatever makes you happy’.

We mogen van geluk spreken dat Woody Allen niet zelf de rol op zich nam, want ik kan me niet voorstellen dat hij het personage beter had kunnen vertolken dan Larry David. David is vooral bekend van de HBO-serie Curb Your Enthusiasm, die inmiddels aan zijn zevende seizoen toe is, en zijn schrijverswerk voor Seinfeld. Komedie zit in zijn bloed en dat komt in Whatever Works erg goed tot uiting: Davids timing is uitstekend en de sarcastische en cynische opmerkingen komen uit zijn mond alsof hij het zelf gelooft. Gelukkig is zijn tegenspeelster Evan Rachel Wood als de zuidelijke schoonheidskoningin Melodie minstens zo goed.

Zagen we haar kort geleden nog in een erg sterke dramatische rol in The Wrestler, hier laat Wood zien dat ze ook van andere markten thuis is. Met een prestatie die andere domme blondjes als Elle Woods (Reese Witherspoon in Legally Blonde) en Allens eigen Linda Ash (Mira Sorvino in Mighty Aphrodite) op zijn minst evenaart, brengt ze een aangename vrolijkheid in het wat depressieve geheel en geeft ze de film een algemeen fris gevoel. Oppervlakkig kun je het personage echter niet noemen, ze wordt voldoende uitgewerkt om haar tot meer dan een karikatuur te maken.

Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden van andere medespelers. Hoewel ze stuk voor stuk leuk bedacht zijn en op hun eigen manier aan het verhaal toevoegen, weet geen van allen de betiteling ‘cardboard cutout’ te ontstijgen. Ook het plot is niet echt veelzijdig: sommige gebeurtenissen kun je van mijlenver zien aankomen en de boodschap ligt er wat erg dik bovenop. De meeste kijkers zullen de film dan ook meer als tussendoortje ervaren, dan als het volgende magnum opus van Allen.

Desalniettemin heb ik erg genoten van de nieuwste Woody Allen en ik denk dat er genoeg met mij zullen zijn. Na het donkere Match Point, de lichte komedie Scoop en het prachtige Vicky, Christina, Barcelona heeft de bejaarde regisseur weer een ‘dijenkletser’ te pakken. Boris Yellnikoff zal bij velen een onuitwisbare indruk achterlaten. Cynisme was nog nooit zo leuk. 

Om het leven dat op ons wacht te kunnen omhelzen

.. zullen we het leven dat we hadden gepland

.. los moeten laten

owkeej ..

.. job done ..

]]> http://dodiej.com/?feed=rss2&p=4633 1 http://dodiej.com/?p=4653 http://dodiej.com/?p=4653#comments Tue, 31 Aug 2010 03:14:13 +0000 Knoyh http://dodiej.com/?p=4653

.. tsja ..

waarom nou niet Benson ..

.. you never know ten slotte ..

anders doe ik het toch simpelweg uit naam van jou ..

.. wa ken ut mij schele ..

ik maak er wel iets fraais van ..

.. jij mag zoals gewoonlijk ‘t uiteindelijke handwerk doen ..